صفحه اول
در جهانی که حجم اطلاعات هر روز بیشتر میشود، آزادی و امنیت روزنامهنگاران بیش از هر زمان دیگری در معرض تهدید قرار گرفته است؛ گزارشی تکاندهنده از افزایش بیسابقه قتل خبرنگاران، محدودیت دسترسی رسانهها و تلاش دولتها و شرکتهای فناوری برای کنترل روایتها، زنگ خطری جدی برای حق دانستن مخاطبان به صدا درمیآورد. جیمز راجرز، خبرنگار پیشین بیبیسی که سابقه مأموریت در غزه، مسکو و بروکسل را دارد مینویسد: انبوه عظیم اطلاعات لزوماً به معنای اطلاعات قابلاعتمادتر نیست. در دهم دسامبر، سال ۲۰۲۵ رکودی تلخ ثبت شد. کمیته حفاظت از روزنامهنگاران (CPJ) در سال ۲۰۲۴ ثبت کرده بود که ۱۲۶ روزنامهنگار و فعال رسانهای کشته شدهاند؛ رقمی که از زمان آغاز ثبت آمار توسط این نهاد در سال ۱۹۹۲ بیسابقه بود. در سال ۲۰۲۵، این رقم در حالی تکرار شد که هنوز سه هفته از سال باقی مانده بود. در میان ملیتها، فلسطینیها بهای بسیار سنگینتری پرداختهاند. کمیته حفاظت از روزنامهنگاران گزارش داده است: «از زمان آغاز جنگ اسرائیل و غزه در سال ۲۰۲۳، اسرائیل نزدیک به ۲۵۰ روزنامهنگار را کشته است.» این واقعیت چه معنایی برای درک مخاطبان از جهانی دارد که روابط بینالملل آن تحت سلطه جنگ، بحران اقلیمی و سیاستهای غیرقابلپیشبینی است؟ از همان سالهای نخست شکلگیری ایالات متحده و نیز در جریان انقلابهای اروپایی قرن نوزدهم، اطلاعات و آزادی همواره به یکدیگر گره خوردهاند. توماس جفرسون در سال ۱۷۸۷ نوشت: «اگر قرار بود انتخاب با من باشد که حکومت بدون روزنامه داشته باشیم یا روزنامه بدون حکومت، حتی لحظهای در ترجیح دومی تردید نمیکردم.» امروز ما به رسانهها بیش از هر زمان دیگری در تاریخ بشر دسترسی داریم. اما این حجم گسترده اطلاعات لزوماً به معنای اطلاعات قابلاعتمادتر نیست. دولتها و شرکتهای فناوری که میکوشند پیام را کنترل کنند، اغلب در این کار موفق میشوند. اسرائیل ورود روزنامهنگاران بینالمللی به غزه را ممنوع کرده است. در این میان، روزنامهنگاران فلسطینی با خطرات جدی، همچنان از این منطقه گزارش میدهند.