کلید استاندارد برای قفل معیشت

 فائزه نصرتی- از دیدگاه مدیریتی، استاندارد یک ابزار برای ایجاد نظم، کنترل عملکرد و هدایت بهبود است. سازمان با استفاده از استاندارد می‌تواند معیارهای مورد انتظار را تعیین کند، عملکرد واقعی را با آن‌ها مقایسه کند و بر اساس نتایج، اقدامات اصلاحی و بهبود را تعریف کند. بنابراین، استاندارد زمانی ارزش واقعی ایجاد می‌کند که به بخشی از فرایند تصمیم‌گیری و اجرای سازمان تبدیل شود.
چهاردهم اکتبر برابر با 22 مهر به نام روز جهانی استاندارد نامگذاری شده است.اندیشه تشکیل سازمان بین المللی استاندارد در چهاردهم اکتبر سال 1947 در نشست رؤسای مؤسسه های استاندارد بیست و پنج کشور در لندن شکل گرفت. مقر این سازمان در ژنو می باشد. از سال 1970، چهاردهم اکتبر برابر با 22 مهر به نام روز جهانی استاندارد تعیین و نامگذاری شد.
استاندارد، یکی از ارکان اساسی ارتقای کیفیت زندگی، افزایش ایمنی و تحقق توسعه پایدار است که با ایجاد معیارهای روشن در تولید کالا و ارائه خدمات، زمینه اعتماد عمومی، صیانت از حقوق مصرف‌کنندگان و افزایش رقابت‌پذیری محصولات را فراهم می‌کند.
در دنیای امروز، ترویج فرهنگ استاندارد و پایبندی به الزامات آن، ضرورتی انکارناپذیر برای ارتقای کیفیت تولید، مدیریت بهینه منابع و تقویت بهره‌وری اقتصادی است. استانداردها با تعیین چارچوب‌های دقیق و قابل اتکا، نقش مؤثری در کاهش اتلاف منابع، افزایش ایمنی محصولات و خدمات و حمایت از تولید ملی ایفا می‌کنند.
استاندارد و استاندارد کردن، از پایه های علم و فن آوری است که در پیشرفت صنعت و اقتصاد نقشی بسزا دارد. استاندارد عبارت است از:نظمی مبتنی بر نتایج ثابت علوم، فنون و تجربه های بشری که به صورت قواعد، مقررات و نظام هایی به منظور ایجاد هماهنگی و وحدت رویه، افزایش میزان تفاهم، تسهیل ارتباطات، توسعه صنعت، صرفه جویی در اقتصاد ملی و حفظ سلامت و ایمنی عمومی به کار رود. 
استاندارد معمولاً بر پایه دانش فنی، تجربه تخصصی، نیازهای بازار و توافق میان ذی‌نفعان شکل می‌گیرد. تدوین آن به بررسی شرایط موجود، شناسایی نیازها، تعیین معیارهای مناسب و ایجاد توافق درباره شیوه اجرا و ارزیابی نیاز دارد. به همین دلیل، یک استاندارد معتبر باید با موضوع موردنظر تناسب داشته باشد و بتواند معیار روشنی برای تصمیم‌گیری و ارزیابی ارائه کند.
استانداردها در سطوح مختلف کاربرد دارند. برخی استانداردها به یک صنعت، محصول یا فعالیت مشخص مربوط می‌شوند و برخی دیگر حوزه‌های گسترده‌تری مانند مدیریت کیفیت، محیط زیست، ایمنی، فناوری اطلاعات یا مدیریت ریسک را پوشش می‌دهند. سازمان‌ها نیز می‌توانند از استانداردهای ملی، بین‌المللی، صنعتی یا سازمانی برای ایجاد زبان مشترک و هماهنگی بیشتر در فعالیت‌های خود استفاده کنند.
در ایران برای اولین بار با تصویب قانون اوزان و مقیاس­ها در سال 1304 شمسی، تشکیلات سازمانی که بعداً به مؤسسه مستقل استاندارد و تحقیقات صنعتی کشور تغییر شکل داد، پایه ریزی شد. در سالهای 1324 و 1332 به لحاظ اهمیت یافتن نظارت بر ویـژگیها و کیفیت کالاهای صادراتی و وارداتی هسته­ های تکامل یافته در موسسه به صورت یک اداره در وزارت بازرگانی شکل گرفت و در ادامه با تصویب قانون «تاسیس مؤسسه استاندارد ایران» مسئولیت­ها و چارچوب­های مستقل در قالب هدفهای ملی تعیین و موسسه به صورت ساختاری مستقل شروع به فعالیت کرد.
عضویت ایران در سازمان بین المللی استاندارد ISO در سال 1343 تحقق یافت و به تدریج با عضویت در بیش از 106 کمیته فنی اصلی و فرعی و عضویت فعال و به عنوان عضو ناظر در 140 کمیته فنی اصلی و فرعی و پذیرش مسئولیت دبیرخانه کمیته ­های فنی ISO/TCI134 و ISO/TC217 و ISO/TC91، فعالیتهای آن، توسعه یافته است.
هفته پیش رئیس سازمان ملی استاندارد از ارتقای جایگاه ایران در مجامع بین‌المللی استاندارد خبر داد و گفت: جایگاه جمهوری اسلامی ایران در سازمان‌های بین‌المللی مرتبط با استانداردسازی از رتبه 20 به رتبه 19 ارتقا یافته است. رئیس سازمان ملی استاندارد به عملکرد این سازمان اشاره کرد و گفت: تاکنون یک هزار و 1213 استاندارد ملی جدید تدوین شده و 10430 نیاز ملی نیز شناسایی شده است.وی افزود: همچنین 157 استاندارد بین‌المللی با محوریت جمهوری اسلامی ایران در حوزه‌های بهداشتی، فناوری و فناوری‌های پیشرفته تدوین یا پیگیری شده است.