صفحه اول
کارشناس و تحلیلگر سیاست خارجی و مسائل بین الملل گفت: امارات همچنان تصور می‌کند با دنباله‌روی از رژیم اسراییل، امنیت خود را تضمین کند و شاید هم به بی اعتباری چتر امنیتی آمریکا و رژیم اسراییل پی برده است اما به دلایلی، چاره‌ای جز پیروی از دستورات این دو، ندارد. بشیر اسماعیلی کارشناس و تحلیلگر سیاست خارجی و مسائل بین الملل در گفت و گو با « کائنات» در خصوص واکنش بازیگران منطقه‌ای به گزارش‌های مربوط به حضور مقاماتشان در نشست ابوظبی به دلیل وقایع پرشتاب منطقه به چند نکته مهم پیرامون این موضوع اشاره کرد و گفت: واکنش بازیگران منطقه‌ای به گزارش‌های مربوط به حضور مقاماتشان در نشست ابوظبی خود بخشی از تحلیل است. عربستان و اردن به‌سرعت هرگونه مشارکت در دیدار با نتانیاهو را تکذیب کردند. یک مقام ارشد سعودی به رویترز گفت گزارش‌ها درباره دیدار مقامات سعودی و اسرائیلی «نادرست» است، و یک منبع اردنی نیز مشارکت اردن را «افترا و بی‌اساس» خواند. این تکذیب‌ها نشان می‌دهد که حتی کشورهایی که در عمل با رژیم اسرائیل همکاری امنیتی دارند، نمی‌توانند یا نمی‌خواهند هزینه سیاسی عادی‌سازی علنی با نتانیاهو به‌ویژه در شرایط جنگ غزه را بپذیرند. وی در این باره توضیح داد و گفت: از سوی دیگر، واکنش تند جمهوری اسلامی ایران قابل توجه است. وزارت خارجه جمهوری اسلامی ایران این سفر را محکوم کرد و نسبت به «پیامدهای بسیار خطرناک حضور رژیم اشغالگر در منطقه» هشدار داد و از کشورهای منطقه خواست اجازه ندهند قلمروشان به بستری برای «اقدام‌های بی‌ثبات‌کننده» تبدیل شود. یک مقام امنیتی عالی‌رتبه ایران نیز هشدار داد که میزبانی امارات از نتانیاهو «پیامدهای مطلوبی» نخواهد داشت. بشیر اسماعیلی معتقد است: این لحن، حکایت از نگرانی تهران از تبدیل شدن امارات به پایگاهی برای هماهنگی‌های ضدایرانی دارد؛ نگرانی‌ای که با توجه به همکاری‌های رو به گسترش پدافندی و اطلاعاتی ابوظبی–تل‌آویو، بی‌اساس نیست .در افق بلندتر، این سفر می‌خواهد یک پیام استراتژیک را منتقل کند: توافق ابراهیم نه‌تنها از هم نپاشیده، بلکه در حال نهادینه‌شدن است. وال‌استریت ژورنال این سفر را «تأکیدی بر نجات توافق‌های ابراهیم» و «درسی برای ترامپ در بازدارندگی از ایران» توصیف کرد. برای امارات، این رابطه نشان‌دهنده مسیری مستقل در سیاست خارجی است: مسیری که «تنها قدم زدن» را به هماهنگی کامل با محور عربی–اسلامی ترجیح می‌دهد. عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی یادآور شد: اما همین استقلال، پارادوکس خود را دارد. امارات به دلیل شراکت با آمریکا و رژیم اسرائیل، هدف حملات ایران قرار گرفته است؛ و همین تهدید، آن را بیش از پیش به سمت تل‌آویو و واشینگتن سوق داده است. در کوتاه‌مدت، این چرخه می‌تواند ثبات را تقویت کند؛ اما در بلندمدت، خطر انزوای ابوظبی در جهان عرب و اسلامی و تضعیف جایگاه آن به‌عنوان میانجی بی‌طرف را به همراه دارد. امارات همچنان تصور می‌کند با دنباله‌روی از رژیم اسراییل، امنیت خود را تضمین کند و شاید هم به بی اعتباری چتر امنیتی آمریکا و رژیم اسراییل پی برده است اما به دلایلی، چاره‌ای جز پیروی از دستورات این دو، ندارد. بشیراسماعیلی تصریح نمود: سفر نتانیاهو به ابوظبی، در نهایت، کمتر از یک هماهنگی راهبردی و بیشتر از یک عملیات نجات سیاسی است. هم برای نخست‌وزیر اسرائیل که در آستانه انتخابات به دنبال مشروعیت‌بخشی از بیرون است، و هم برای اماراتی که می‌کوشد میان شراکت امنیتی با غرب و حفظ جایگاه خود در جهان عرب تعادل برقرار کند. آنچه این سفر را مهم می‌کند، نه محتوای اعلام‌شده آن، بلکه سکوتی است که آن را احاطه کرده؛ سکوتی که در آن، بحران‌های پنهان و محاسبات ناگفته دو طرف، بلندتر از هر بیانیه رسمی سخن می‌گویند.