صفحه اول
نگاهی به لیست رسانههایی که در این 20 روز از موهبت اینترنت جهانی برخوردار بودهاند، پرده از یک تبعیض سیستماتیک برمیدارد. در روزهای نخست، خبرگزاریهای فارس و تسنیم تنها راویان میدان برای جهان بودند؛ یک انحصار مطلق در روایتگری که مصداق بارز رانت اطلاعاتی است. ما با گذشت زمان، این سفره برای عدهای دیگر هم پهن شد. بررسیها نشان میدهد که ملاک وصل شدن، نه میزان مخاطب رسانهها و نه عنصر دیگری بوده است؛ بلکه تنها دو فاکتور نقش ایفا کردهاند: خطمشی سیاسی و روابط شخصی مدیران با اتاقهای فرمان. شاهد آنکه رسانههایی، چون خبرآنلاین (نزدیک به لاریجانی)، تابناک (نزدیک به محسن رضایی) و فردا نیوز و روزنامه خراسان (نزدیک به قالیباف) در جزیرهی ثبات نشستهاند، اما رسانهی رسمی خود دولت یعنی خبرگزاری ایرنا و روزنامه ایران یا حتی رسانهی مجلس یعنی سایت خانه ملت در تاریکی مطلق به سر میبرند؟ حضور رسانههای اصلاحطلبی نظیر شرق و هممیهن -روزنامهای که در همین روزها توقیف شده است- در لیست متصلین نیز بیش از آنکه نشانهی سعهصدر باشد، نشاندهندهی لابیهای پیچیدهی مدیران این رسانهها در راهروهای تصمیمگیری است.