سیاست
معاون سازمان انرژی اتمی ایران با پیشنهاد چهار اولویت در کنفرانس بین‌المللی وزارتی برق هسته‌ای، بر رفع موانع تبعیض‌آمیز، تسهیل دسترسی به فناوری‌های نوین، گسترش همکاری‌های فنی و تقویت تدابیر بین‌المللی برای حفاظت از تأسیسات هسته‌ای صلح‌آمیز تأکید کرد. «حسین درخشنده» معاون سازمان و مدیر عامل شرکت تولید و توسعه انرژی اتمی ایران روز سه‌شنبه ۵ آبان‌ماه در کنفرانس بین‌المللی وزارتی برق هسته‌ای به میزبانی کره جنوبی با بیان اینکه بهره‌مندی از این فناوری‌ها نباید به ابزاری برای ایجاد انحصار، اعمال محدودیت‌های سیاسی یا تبعیض میان کشورها تبدیل شود، تاکید کرد: دسترسی برابر به فناوری‌های نوین هسته‌ای، انتقال دانش وهمکاری‌های فنی، باید مطابق اصول حقوق بین الملل و بدون هرگونه استاندارد دوگانه برای همه کشورهای متعهد به تعهدات بین‌المللی فراهم باشد. متن سخنرانی معاون سازمان انرژی اتمی ایران به شرح زیر است: در ابتدا، مایلم مراتب سپاس و قدردانی خود را از دولت جمهوری کره به عنوان میزبان این نشست ارزشمند، بابت برگزاری این کنفرانس ابراز نمایم. جمهوری اسلامی ایران بر حق غیرقابل انکار کشورهای عضو معاهده عدم اشاعه سلاح‌های هسته‌ای ( NPT) برای تحقیق، توسعه و استفاده صلح آمیز از انرژی هسته‌ای، مطابق تعهدات معاهده‌ای آنان، تأکید می‌کند. احترام به این حقوق و اجرای تعهدات عدم اشاعه باید به صورت متوازن و غیر تبعیض‌آمیز دنبال شود و هیچ یک نباید به بهانه دیگری نادیده گرفته شود. آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، مطابق اساس‌نامه خود، باید نهادی مستقل، فنی و توسعه محور باشد و در گسترش استفاده صلح آمیز از انرژی هسته‌ای و همکاری‌های فنی میان کشورهای عضو، بدون تبعیض ایفای نقش کند. با این حال، متأسفانه تجربه سال‌های اخیر نشان داده است که این نهاد، تحت تأثیر ملاحظات سیاسی قرار گرفته و از ایفای نقش بی‌طرفانه مسئولیت‌های اساس‌نامه‌ای خود فاصله گرفته است. نمونه آشکار این وضعیت، حملات نظامی غیرقانونی ایالات متحده آمریکا و رژیم اسرائیل به تأسیسات هسته‌ای صلح آمیز جمهوری اسلامی ایران است؛ تأسیساتی که همگی تحت پادمان آژانس قرار دارند. این حملات، نقض آشکار منشور ملل متحد، حقوق بین‌الملل و قطعنامه‌های کنفرانس عمومی آژانس درباره ممنوعیت حمله به تأسیسات هسته‌ای صلح آمیز محسوب می‌شود. با وجود مسئولیت‌های روشن آژانس در این خصوص، واکنش این نهاد با انتظارات مشروع جامعه بین‌المللی فاصله داشت و نتوانست از اصول بنیادین بی‌طرفی، حرفه‌ای‌گری و دفاع از رژیم حقوقی بین‌المللی حاکم بر استفاده صلح آمیز از انرژی هسته‌ای به طور مؤثر صیانت کند.