صفحه آخر
یکی از مهمترین ابعاد نقش آمریکا، ارائه اطلاعات نظامی و اطلاعات ماهوارهای به رژیم بعث عراق بود. در سالهای پایانی جنگ، بهویژه پس از برتری نسبی ایران در برخی جبههها، آمریکا اطلاعات دقیق از موقعیت نیروهای ایرانی، آرایش نظامی و اهداف عملیاتی را در اختیار ارتش عراق قرار داد. جنگ ایران و عراق صرفاً یک درگیری دوجانبه نبود، بلکه بهتدریج به عرصهای برای مداخله و تأثیرگذاری قدرتهای بزرگ تبدیل شد. در این میان، آمریکا نقشی تعیینکننده در تقویت رژیم صدام حسین ایفا کرد. اگرچه آمریکا در ظاهر خود را بیطرف نشان میداد، اما در عمل با مجموعهای از اقدامات سیاسی، نظامی و اطلاعاتی، بهطور مؤثر از عراق در جنگ علیه ایران حمایت کرد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران و قطع روابط تهران – واشنگتن، آمریکا عراق را بهعنوان ابزاری برای مهار ایران در منطقه تلقی کرد. در همین چارچوب، آمریکا در مجامع بینالمللی، بهویژه شورای امنیت سازمان ملل، بارها از محکومیت صریح عراق بهعنوان آغازگر جنگ یا استفادهکننده از سلاحهای شیمیایی جلوگیری کرد. علاوه بر این، آمریکا در سال ۱۹۸۴ روابط دیپلماتیک خود با عراق را از سر گرفت و عملاً به بازسازی جایگاه بینالمللی رژیم صدام کمک کرد. این حمایت سیاسی باعث شد عراق با اطمینان بیشتری جنگ را ادامه دهد، بدون آنکه نگران فشار جدی بینالمللی باشد. یکی از مهمترین ابعاد نقش آمریکا، ارائه اطلاعات نظامی و اطلاعات ماهوارهای به عراق بود. در سالهای پایانی جنگ، بهویژه پس از برتری نسبی ایران در برخی جبههها، آمریکا اطلاعات دقیق از موقعیت نیروهای ایرانی، آرایش نظامی و اهداف عملیاتی را در اختیار ارتش عراق قرار داد. این اطلاعات نقش مهمی در برنامهریزی حملات عراق، از جمله حملات گسترده و مرگبار، ایفا کرد. هرچند آمریکا مستقیماً تسلیحات گسترده به عراق نفروخت، اما از طریق متحدان خود و چراغ سبز سیاسی به کشورهای دیگر، زمینه دسترسی عراق به انواع سلاحها و تجهیزات نظامی را فراهم کرد. همچنین صادرات اقلام دوکاربردی و فناوریهایی که کاربرد نظامی داشتند، بخشی از این حمایت غیرمستقیم بود.