خطر فعلی برای مردم چقدر است؟

  سکینه عمادی - مرگ مشکوک در سیبری روسیه و گزارش‌های متناقض درباره نشت طاعون، موجی از نرانی ایجاد کرده است؛ اما آیا واقعاً یک همه‌گیری جدید در راه است؟
شایعات چند روزی است که در سرتاسر اینترنت و شبکه‌های اجتماعی پیچیده‌اند: یک کارمند جوان آزمایشگاه در سیبری بر اثر ابتلا به بیماری مشکوک به طاعون جان باخته است و مقام‌های روسیه برای جلوگیری از شیوع بیشتر و وقوع همه‌گیری گسترده، صدها نفر را قرنطینه کرده‌اند.
احسان مصطفوی رئیس انستیتو پاستور ایران با بیان اینکه در واکنش به مرگ کارمند مؤسسه ضدطاعون در روسیه اظهار کرد: بر اساس گزارش‌های منتشرشده، این فرد ۲ روز پس از بستری شدن با علائم پنومونی شدید جان خود را از دست داده است.
وی توضیح داد: برخی رسانه‌ها علت بیماری را شکستن لوله آزمایش حاوی عامل طاعون در محل کار و قرار گرفتن حدود ۲۰۰ نفر در معرض تماس با وی عنوان کرده‌اند، اما مقام‌های روسیه تاکنون ابتلا و مرگ ناشی از طاعون را به طور رسمی تأیید نکرده و تشخیص «ذات‌الریه با علت نامعلوم» اعلام شده است.
این مسئول تأکید کرد: در چنین شرایطی باید منتظر اطلاعات تکمیلی از منابع و مراجع موثق بین‌المللی بود و تا پیش از انتشار نتایج معتبر آزمایشگاهی و بررسی‌های رسمی، از قطعی تلقی کردن روایت‌های مطرح‌شده پرهیز کرد.
 طاعون ریوی نوعی عفونت نادر و بسیار خطرناک ریه است که عامل آن باکتری یرسینیا پستیس است. متخصصان، طاعون ریوی را خطرناک‌ترین شکل بیماری طاعون می‌دانند. باکتری عامل طاعون می‌تواند شکل‌های مختلفی از بیماری ایجاد کند. شایع‌ترین نوع، طاعون خیارکی است که معمولاً در پی گزش کک آلوده یا ورود باکتری از طریق بریدگی و آسیب پوستی ایجاد می‌شود. این نوع بیماری موجب تورم و دردناک شدن غدد لنفاوی می‌شود و در برخی موارد می‌تواند به طاعون سپتی‌سمیک یا عفونت جریان خون پیش برود.
در طاعون سپتی‌سمیک، باکتری وارد جریان خون می‌شود و می‌تواند به نارسایی اندام‌ها منجر شود. نوع دیگری از بیماری نیز می‌تواند حلق را درگیر کند و پس از مصرف گوشت آلوده ایجاد شود. تفاوت مهم طاعون ریوی با سایر انواع بیماری در قابلیت انتقال مستقیم آن از فردی به فرد دیگر است.
 مصطفوی با اشاره به اینکه بیماری طاعون در اغلب موارد به درمان آنتی‌بیوتیکی پاسخ می‌دهد، گفت: از این منظر، تهدید طاعون با برخی بیماری‌های نوپدید و بازپدیدی که درمان مشخصی ندارند، قابل مقایسه نیست، مگر آنکه با فرم‌های مقاوم به درمان آنتی‌بیوتیکی روبه‌رو شویم.