تجلیل متفاوت از حسین علیزاده، ارسلان کامکار و شجریان

   ارکستر ایرانی خالقی تلاش کرد با بازخوانی قطعاتی از موسیقی فیلم‌های «دلشدگان» و «مادر» و اجرای آثاری از آهنگسازان موسیقی ایرانی همچون روح‌الله خالقی، حسین علیزاده و ارسلان کامکار به بهانه تجلیل از آن‌ها، شبی نوستالژیک را که تماما با نوای ایرانی بود، رقم بزند.
ارکستر ایرانی خالقی جمعه شب ـ ۲۷ شهریورماه ـ پروژه موسیقی «دلشدگان» را با محوریت اجرای موسیقی فیلم‌های «دلشدگان» و «مادر» ساخته زنده‌یاد علی حاتمی و برای بزرگداشت چهره‌های موسیقی چون حسین علیزاده و ارسلان کامکار، در تالار وحدت با حضور هنرمندانی از جمله ارسلان کامکار، کیوان ساکت، مجتبی عسگری و وحید تاج و درحالی‌که حسین علیزاده حضور نداشت، روی صحنه برد.
در این اجرا، موسیقی فیلم‌های «دلشدگان» و «مادر» و همچنین آثاری از روح‌الله خالقی، علی تجویدی و حسینعلی ملاح با همراهی ارکستر سازهای ایرانی و به یاد روح‌الله خالقی اجرا شد. رهبری این اجرا را محمدرضا عزیزی بر عهده داشت و پوریا اخواص به عنوان خواننده حضور داشت.
این کنسرت در حقیقت بهانه‌ای برای بازگشت به جهان هنری علی حاتمی و ادای احترام به چهره‌هایی چون حسین علیزاده، محمدرضا شجریان و ارسلان کامکار در موسیقی ایرانی بود.
آغاز این کنسرت با تکنوازی کمانچه همراه بود که فضایی آرام و در این حال جذاب داشت که به واسطه آنچه اجرا شد و همانگونه که مقصود این بخش بود، یاد و خاطره محمدرضا شجریان تداعی شد.
بخش بعدی اجرا با همراهی ارکستر ادامه پیدا کرد و آواز پوریا اخواص شنیده شد. این قطعه با اجرای قابل قبول این خواننده همراه بود و او توانست حضور مناسبی را در کنار ارکستر رقم بزند.
روند پیشروی اجرا اما برخلاف آن چیزی بود که در بروشور برنامه اعلام شده بود و قطعات براساس ترتیب آن اجرا نشدند. 
در این کنسرت، شاهد تغییر در تنظیم آثار به منظور اجرای آنها با ارکستر بودیم که این تغییر برای صدای خواننده نیز مشهود بود، به‌گونه‌ای که در زمان اجرای «گلچهره» اخواص برخلاف شجریان آن را با اوج‌خوانی در محدوده پایین‌تر اجرا کرد. البته که این فضا در اجرای قطعات دیگر مانند «دلشدگان» نیز مشهود بود. به هر روی، در چنین آثاری تنظیم بهتر است متناسب با ظرفیت و محدوده صدای خواننده نوشته شود.
از دیگر ویژگی‌های این کنسرت، اختصاص لحظاتی پس از اجرای هر قطعه به تکنوازی یکی از سازها بود؛ بخشی که در روند کلی اجرا تکرار می‌شد و فرصت بیشتری برای شنیده‌شدن سازها و نوازندگان فراهم می‌کرد. به طور کلی در این کنسرت، یکی از ویژگی‌های قابل توجه اجرا این بود که ارکستر صرفاً بر پایه صدای خواننده استوار نشده بود. درواقع، این سازها بودند که مخاطب را با خود همراه می‌کردند و ارکستر حضوری مستقل‌تر از همراهی صرف با خواننده داشت.
اجرای قطعاتی از موسیقی فیلم «مادر» ساخته علی حاتمی اما فضایی نوستالژی در سالن ایجاد کرد که خود یکی از دلایلی بود که شنیدن این کنسرت را دلنشین می‌ساخت.