صفحه آخر
رابرت دووال بازیگر فیلمهای «اینک آخرالزمان» و «پدرخوانده»، در ۹۵ سالگی درگذشت. به گزارش گاردین، رابرت دووال بازیگر برنده اسکار که از فیلم کلاسیک «کشتن مرغ مقلد» گرفته تا فیلم پرفروش «رفتن در ۶۰ ثانیه»، در طیف گستردهای از فیلم ها ظاهر شده بود، از دنیا رفت. رابرت دووال بازیگر پرانرژی و زیرکی بود که همیشه با شور و اشتیاق و اعتقاد بازی میکرد. همسر وی، لوسیانا دووال در پیامی در فیسبوک نوشت: «باب در آرامش در خانه و در میان عشق و آرامش درگذشت. برای دنیا، او یک بازیگر برنده جایزه اسکار، یک کارگردان، یک قصهگو بود. برای من، او خیلی ساده همه چیز بود ... باب برای هر یک از نقشهای متعددش، همه چیز را به شخصیتهایش و به حقیقت روح انسانی که آنها نمایندگی میکردند، بخشید. با انجام این کار، او چیزی ماندگار و فراموشنشدنی برای همه ما به جای گذاشت.» دووال شاید بیشتر با نقش کیلگور با کلاه سوارهنظام در فیلم «اینک آخرالزمان» که در سال ۱۹۷۹ اکران شد، شناخته شود، که ۲ دیالوگ از پرتکرارترین دیالوگهای تاریخ سینما را به همراه داشت - «چارلی موجسواری نکن!» و «من عاشق بوی ناپالم در صبح هستم». اما او همچنین به عنوان تام هیگن وکیل در «پدرخوانده» و «پدرخوانده قسمت دوم»، بو رادلی گوشهگیر در «کشتن مرغ مقلد» در آغاز دوران حرفهایاش و بسیاری از نقشهای مکمل در طول دهههای بعدی هم به خوبی دیده شد. او ۷ بار نامزد جایزه اسکار شد و یک بار آن را در سال ۱۹۸۴ برای فیلم «رحمتهای مهربان» در نقش یک خواننده موسیقی کانتری که سعی در غلبه بر اعتیاد به الکل دارد، دریافت کرد. واکنشها به درگذشت بازیگر «پدرخوانده» پس از انتشار خبر درگذشت او، چهرههای سرشناس هالیوود به این بازیگر افسانهای ادای احترام کردند. رابرت دنیرو و آل پاچینو همبازیهایش در فیلم «پدرخوانده» در پیامهایی جداگانه یاد او را گرامی داشتند. دنیرو گفت: «خدا حفظت کند بابی. امیدوارم من هم تا ۹۵ سالگی زندگی کنم. روحت در آرامش باشد.» پاچینو نیز اظهار کرد: «کار کردن با رابرت دووال افتخار بزرگی بود. او ذاتا بازیگر بود؛ ارتباطش با هنر بازیگری، درک عمیقش و استعداد شگفتانگیزش همیشه به یاد خواهد ماند. دلتنگش خواهم شد.» اسکات کوپر، کارگردانی که در آخرین فیلم دووال «چشم آبی روشن» با او همکاری داشت، گفت: «رابرت دووال مهمترین راهنمای هنری من بود. او تهیهکننده و بازیگر نخستین فیلم من «قلب دیوانه» بود و از آن زمان تقریبا هر فیلمنامهای را که نوشتم خواند و من را همراهی کرد. او سرسختترین حامی من بود؛ نه با نمایشهای بزرگ، بلکه با صداقت، دقت و عشق به کارش. میراث او بهعنوان یکی از غولهای واقعی بازیگری تثبیت شده است. بدون او نه فیلمسازی که هستم میشدم و نه انسانی که هستم.» مری بدهام که در ۱۰ سالگی در فیلم «کشتن مرغ مقلد» در کنار دووال بازی کرده بود، گفت: «او بازیگر بسیار خوبی بود و من همواره تحسینش میکردم.» وایولا دیوس هم که در فیلم «بیوه ها» با دووال همبازی بود، نوشت: «این افتخار را داشتم که در فیلم «بیوهها» کنار تو کار کنم. همیشه در برابر تصویرهای قدرتمندت از مردانی که هم آرام و هم مسلط در انسانیتشان بودند، سر تعظیم داشتهام. تو یک غول بودی… یک اسطوره… «اینک آخرالزمان»، «پدرخوانده»، «کشتن مرغ مقلد»، «بخششهای محبتآمیز»، «حواری» و … بزرگی هرگز نمیمیرد و نامت بر زبانها خواهد ماند…» والتون گاگینز بازیگر آمریکایی؛ رابرت دووال را استاد خود توصیف کرد و از همکاری با او در فیلم «حواری» در سال ۱۹۹۷، زمانی که ۲۴ سال داشت، یاد کرد: «اینکه توانستم با این مرد کار کنم و او را بشناسم، همچنان مهمترین تجربه زندگی من است. او ستاره راهنمای من و قهرمانم بود. این را میدانست. به من اجازه داد و این امتیاز را بخشید که هنگام کار هرگز از کنارش دور نشوم… سالها پس از آن نیز دوستی عمیقی میان ما برقرار بود. او مجبور نبود چنین کند، اما انجام داد و بر روی بسیاری دیگری نیز چنین اثری داشت… ممنون که زندگیام را تغییر دادی.» آدام سندلر که در فیلم «زرنگ بازی» با او همبازی بود، از او بهعنوان «یکی از بزرگترین بازیگرانی که تاکنون داشتهایم» یاد کرد.