گزارش
یکی از چالش هایی که همواره اقتصاد ایران با آن درگیر است، بازگشت مجدد به نسخه های تکراری و شکست خورده ای است که بارها در گذشته تجربه شده است. به عنوان مثال در چند روز اخیر شایعاتی مبنی بر حذف ارز 28500 تومانی و عرضه ی ارزهای صادراتی با نرخ غیر رسمی ارز (بازار آزاد) در برخی محافل کارشناسی به گوش می رسد. اگرچه معاون اول رئیس جمهور قبلا اعلام کرده بود که با توجه به مشکل معیشتی مردم تصمیم گرفته شده که برای مدت دو سال نرخ ارز کالاهای اساسی ثابت نگه داشته شود تا با تنش جدی در قیمت این اقلام مواجه نشویم و به نظر می رسد این شایعات در حد شایعه باقی خواهند ماند و بسیار کمرنگ هستند اما چطور می شود در شرایطی که هنوز زمانی از تجربه ی جهش ارزی و تورم در سال 1401 نگذشته چنین طرح هایی حتی در حد پیشنهاد مطرح شود؟ گفتنی است هم اکنون که ثبات نرخ ارز در بازار غیر رسمی دستاوردهای سیاست تثبیت را محسوس تر کرده و چشم انداز کاهش تورم به نظر قابل دسترس تر از گذشته شده است، بانک مرکزی باید به سمت پیاده سازی فاز دوم سیاست تثبیت (عرضه ی تمام ارز های صادراتی با نرخ پایه 28500) گام بردارد و تا جای ممکن بازار غیر رسمی که اعدادی تحت تاثیر کانال های تلگرامی در آن به عنوان مبنا قرار می گیرد را کوچک تر کند.