جشن ما

 مرتضی فرخنده - امام رضا(ع) فرمود: «روز غدیر در میان اهل آسمان مشهورتر است تا میان اهل زمین… اگر مردم ارزش این روز را می‌دانستند، بی‌تردید فرشتگان در هر روز ده بار با آنان مصافحه می‌کردند.»
عید سعید غدیرخم بزرگ‌ترین عید مسلمانان است. به همین خاطر به آن عیدالله الاکبر و عید آل محمد (ص) گفته می‌شود، برای این روز اعمال مستحبی زیادی در روایات ذکر شده است، از جمله اعمال فردی می‌توان به روزه گرفتن، غسل کردن، عطر زدن، بیزاری جستن، نماز روز عید غدیر، عبادت کردن، دعا کردن، عمل صالح انجام دادن، صلوات فرستادن، حمد کردن و از جمله اعمال اجتماعی نیز می‌توان به تبریک و تهنیت، توسعه زندگی، مصافحه، برادر شدن، زینت دادن و آذین‌بندی، جشن گرفتن و شادی کردن، قضای حوائج مؤمنان به جای آوردن، مهربانی و عطوفت کردن، طعام دادن، صدقه دادن، هدیه دادن و افطاری دادن اشاره کرد.
ولایت، آخرین فریضه الهی است. اگر هر یک از اکمال دین، اتمام نعمت، رضایت حق و یأس کفار به تنهایى در روزى اتفاق افتد، کافى است که آن روز از «ایام‌الله» باشد، تا چه رسد به روزى مثل غدیر، که همه‌ این ویژگى‌ها را یک جا دارد. به همین دلیل در روایات اهل‌بیت(ع)، عید غدیر از بزرگ‌ترین اعیاد به شمار آمده است. اگر وقایع روزهاى تاریخ اسلام را هم بررسى کنیم، هیچ روز مهمى مانند؛ بعثت، هجرت، فتح مکه، پیروزى در جنگ‌ها و ... با همه‌ ارزش‌هایى که داشته‌اند، شامل این چهار صفت مهم مطرح شده در این آیه نیستند؛ حتى «حجةالوداع» هم دارای این اهمیت نیست؛ چون حج، جزئى از دین است، نه همه‌ دین.
عید غدیر در کشور ما مثل عید نوروز رسم و رسومات خودش را دارد و مسلمانان تلاش می‌کنند همه رسوم عید را در آن به جا بیاورند. لباس نو و آراسته بپوشند. مهمانی بروند، عیدی بدهند و عیدی بگیرند و حتی خانه‌هایشان را تزیین کنند. از قدیم میان ما مرسوم بوده که روز‌های عید غدیر به خانه سادات برویم و از آن‌ها عیدی بگیریم. سادات نیز همیشه بسته‌های هدیه مخصوص خودشان را داشته‌اند و هرسال از میهمانانی که به حرمت سیادت به خانه شان آمدند به رسم برکت عیدی داده‌اند.
یادآوری واقعه غدیر امری زیباست و نقل آن در هر محفلی موجب گسترش فرهنگ ولایی می شود. کنکاش در خطبه غدیر نیز امری پسندیده است. حضرت محمد (ص) پس از اقامه نماز ظهر خطبه مشهور غدیر را بر امت مسلمان ایراد کردند. در زیر به مطالعه این خطبه تاریخی و ارزشمند می‌پردازیم:
«حمد و ستایش مخصوص خداوند است و از او یاری می‌خواهیم و به او ایمان داریم و از شر نفس‌هایمان و زشتی‌های کردارمان، به او پناه می‌بریم… خداوند لطیف و خبیر مرا خبر داد که من به زودی (به سوی او) فرا خوانده می‌شوم و (دعوت او را) اجابت خواهم نمود… من پیش از شما در کنار حوض (حوض کوثر) حاضر می‌گردم و شما در کنار آن بر من وارد می‌گردید، پس بنگرید که پس از من چگونه درباره ثقلین رفتار می‌کنید؛ ثقل اکبر کتاب خداست… و ثقل دیگر، عترت من است…»
سپس رسول خدا(ص)، دست علی(ع) را بلند نمود تا مردم او را ببینند و فرمود:«ای مردم، آیا من از خود شما، به ولایت [سرپرستی] شما سزاوار‌تر نیستم؟ مردم پاسخ دادند: آری،‌ ای رسول خدا. حضرت فرمود: خداوند ولی من است و من ولی مؤمنین‌ام و من به خود شما، به ولایت [سرپرستی] شما سزاوار ترم. پس هر کس که من مولای اویم، علی مولای اوست.» رسول خدا(ص) سه بار این جمله را تکرار کرد و فرمود: «خداوندا، دوست بدار و سرپرستی کن هر کسی را که علی را دوست دارد و او را مولای خود بداند و دشمن بدار هر کسی را که او را دشمن می‌دارد و یاری نما هر کسی را که او را یاری مینماید و به حال خود رها کن هر کس را که او را وا می‌گذارد.» سپس خطاب به مردم فرمود: «حاضران این پیام را به غایبان برسانند.»